اتمام موجودی
کتاب رستاخیز
کتاب رستاخیز، آخرین رمانِ بلند و شاید جسورانه‌ترین اثرِ «لئو تولستوی» است که در سال ۱۸۹۹ منتشر شد. این کتاب بیش از آنکه صرفاً داستانی درباره‌ی گناه و مجازات باشد، فریادی است بلند در اعتراض به نابرابری‌های اجتماعی، فسادِ دستگاه قضا و در نهایت، کاوشی عمیق در قلمروِ وجدان و اخلاق.
داستان با یک چرخه‌ی سرنوشتِ تکان‌دهنده آغاز می‌شود: «شاهزاده دمیتری نِکلیودُف»، اشراف‌زاده‌ای که درگیرِ روزمرگی‌هایِ پوچِ طبقه‌ی ممتاز است، در جایگاهِ هیئت ژوری در دادگاهی حضور می‌یابد. او در کمالِ وحشت درمی‌یابد که متهمِ ردیفِ اول، «کاتیوشا» است؛ زنی که سال‌ها پیش، در جوانی و خامی، او را اغوا کرده و پس از آن، بی‌رحمانه رها کرده بود. این مواجهه‌یِ ناگهانی با قربانیِ گذشته‌اش، سدی را در درونِ او می‌شکند و وی را با حقیقتِ هولناکِ تباهیِ زندگیِ یک انسان به دستِ خودش روبرو می‌کند.
نِکلیودُف برای رهایی از بارِ گناه و پیمودنِ مسیرِ دشوارِ جبران، تصمیم می‌گیرد تمامِ تعلقاتِ مادی و جایگاهِ اجتماعی‌اش را به مسلخِ وجدان ببرد. او مصمم می‌شود کاتیوشا را از بند برهاند؛ حتی اگر این مسیر، او را تا اعماقِ تبعیدگاه‌هایِ سرد و سهمگینِ سیبری بکشاند. اما پرسشِ بنیادینِ تولستوی در این اثر، فراتر از نجاتِ یک انسان است: آیا می‌توان با تغییرِ مسیرِ زندگیِ دیگری، به تطهیرِ روحِ خویش دست یافت؟ و آیا «رستاخیز»ِ یک انسان، ممکن است بی‌آنکه تغییری بنیادین در ساختارهایِ ناعادلانه‌ی جامعه رخ دهد؟
تولستوی در کتاب رستاخیز با همان قدرتِ داستان‌سراییِ همیشگی‌اش، تصویری پهناور از جامعه‌ی روسیه ارائه می‌دهد. او نه تنها یک داستانِ عاشقانه و اخلاقی، بلکه کیفرخواستی علیه بی‌عدالتی می‌نگارد و خواننده را با این حقیقت روبرو می‌کند که رستگاری، نه در آیین‌ها، که در کنش‌هایِ ایثارگرانه و بیداریِ دوباره‌یِ روح نهفته است.
نقد و بررسی‌ها
هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.